சங்கரன்பிள்ளைக்கும் அவர் மனைவிக்கும் ஒருநாள்
பெரிய சண்டை வெடித்தது. உலக யுத்தம் அளவுக்கு
அது போய் விட்டது.

சங்கரன்பிள்ளை விரக்தியுடன் கால் போன போக்கில்
நடந்தார். ஊர் எல்லையைத் தாண்டி நடந்தார்.

வெகு தொலைவு நடந்த பிறகு ஒரு மரத்தடியில், சாது
ஒருவர் அமர்ந்து இருப்பதைக் கவனித்தார்.
அந்தச் சாதுவின் முகத்தில் அத்தனைச் சந்தோஷம்.
அபார அமைதி.

சங்கரன் பிள்ளை அவரை வணங்கினார்.

“”ஐயா, வீட்டில் என் மனைவி ரொம்பப் பிரச்னை
பண்ணுகிறாள். உட்கார்ந்தால் தப்பு, நின்றால் குற்றம்
என்று வாட்டி எடுக்கிறாள். பேசாமல் இருந்தால்,
ஊமையா என்று கத்துகிறாள். பேசினால், எதிர்த்துப்
பேசுகிறாயா என்று புரட்டி எடுக்கிறாள். நிம்மதி இழந்து
அல்லாடுகிறேன். அவளைச் சமாளிக்க சுலபமான வழி
ஏதாவது இருந்தால், சொல்லிக்கொடுங்களேன்”என்று
பணிவுடன் கேட்டார்.

அந்த சாது சங்கரன்பிள்ளையைப் பரிதாபமாகப் பார்த்தார்.
”அடப்போடா ! முட்டாள் !! எனக்கு அந்தச் சுலபமான
உபாயம் தெரிந்து இருந்தால், நான் எதற்கு இப்படிச்
சந்நியாசம் வாங்கிக் கொண்டு வந்து உட்காரப்போகிறேன் ?”
என்றார்….!

சத்குரு ஜக்கி வாசுதேவ் via: http://rammalar.wordpress.com

கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ள!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s